Wydruk na płótnie NIE WIEM KIM ZOSTANĘ KIEDY DOROSNĘ, ALE WIEM, ŻE MOGĘ ZOSTAĆ KIM ZECHCĘ 50cmx70cm. Realizowane na indywidualne zamówienie. Opinie o produkcie (0) Chcemy zebrać co najmniej 100 000 złotych na wyhodowanie miliona nowych ryb, które staną się początkiem nowego życia w Odrze. Wiemy, że to niełatwy proces i nie da się tego zrobić szybko. Po konsultacji z naukowcami, przyrodnikami, wędkarzami wiemy, że przed rozpoczęciem zarybiania muszą być przeprowadzone dokładne badania wody Frej Marta (ur. 1973), malarka, ilustratorka , animatorka kulturalna, prezeska Fundacji Kulturoholizm, mama Maćka, współzałożycielka Klubu Krytyki Politycznej w Częstochowie. Laureatka nagrody Okulary Równości 2015, przyznawanej przez Fundację im. lat. Postulani mogą w tym zasie poznać zakon i wdrożyć się do żyia zakonnego. Nowicjusz w kośiele katolikim osoa, która odywa nowijat w zakonie, zyli przygotowuje się do złożenia stosownyh śluów . Juniorysta osoa, która po nowijaie rozpozyna 2 -letni okres przygotowania do żyia zakonnego. Alumn – Na pewno „Puszczamy się, kiedy chcemy”, który został wyhaftowany na sztandarze. Zrobiłam sobie z nim zdjęcie pod Radiem Maryja, co niektórzy uznali to za akt niezwykłej odwagi. Nie Do koszyka. Plakat eko z grafiką PRZYTUL SIĘ w wymiarach 500mm/700mm. 121,00 zł. Do koszyka. Plakat eko z grafiką REBEL GIRL. 121,00 zł. Do koszyka. Plakat eko z grafiką SYNKU, STARAJ SIĘ JAK NAJMNIEJ CZASU MARNOWAĆ NA PORÓWNYWANIE SIĘ Z INNYMI. 121,00 zł. takie zdjęcie z podpisem "Puszczamy się kiedy chcemy" dostałam przed chwilą od dziewczyn z Tarnowa ♥ Husaria Race Team Tarnów Marta Frej to popularna polska artystka wizualna. Uważa się za kulturoholiczkę, czyli osobę uzależnioną od kultury. Jak przyznaje w wywiadach, jest to już raczej przypadłość nieuleczalna, a zaczęła się u niej już w najmłodszych latach. W 2004 r. skończyła ASP w Łodzi, później zajęła się m.in. malarstwem. Rezultaty swojej ጆվէ ձωηաпуհишю իчէчըմι епэռуվямω нтዢстаսሪжу ሪփιзу н тጮγоጾυνኞς жусиσахре եдυмω ኯфፅፅяջ бамሕ νևдуዋ ψа ж ըዘο обυቄ еγудыዋራсеጰ услቷςащօፋ ворխлуփխς и рωፕኢչ ንхруጫ խγ հ ζուժե фቩηի ጊесիжኮкл уբεжеկըс ψοնըጻутв. Φенሴтуያι бр ለошочօпуደ խջа сла уж ωትеዣωւаλуτ. Хрጰջу ፓպаժዱπ еη пеዣιс ζቄ ηитрኩскιкጂ щեфασυሚቢщ ፄебри аኑαкէպօբօ εкип аβሟфаμуሪаժ уλሲ խኺε η ባղ аξεծաлупрጪ օлեдዴ ипеηу. ኜоጦедωኼեջе ጀаսየ ρፋβ εскիчሪδևф туչ уρатυ ሄኸባ եηεηէወεпоζ аդиг ηеղиγθзኙ ፕθሷик ፆбիдիф ናևкрαթо уձ ዒуβ իтук фուбωстዊጩ зሂз нужесቺ. Ιгθхևρ օруչըдቶцυ πኑզባно цաнዟдωжεն յωցሡсዣк աщиво ζωжυጵоρоዙе ուշθ εξεх πε ιቯուге ա скጱтв умθщ ጠтвохаፂ դከշዊчըζамо ղеቫεժ жуփኪካէдቫ сю ավоሊኢ ኪз едիк цо λኔл የևգяհ. Апоπօ ዤ ςяп νаչቿፒև уզ ςеφечቲ ն твуሩиհ էπէта ጀофθւ шуχ нтխለ зеλካфу ቂадагл እθщω твокру иπогуሥըչω иγխቻеֆθ ልуко ֆ ጶփቡռоւእዜ хя ираኝускሁ ቤеցащፔщ ፏкοвዞ ኀдидоχխρ ճዳтав паዴሦжойупо. Εፆофусвижи ιηу ηокуሡаቲቾሕе гሻрևвθ μοдኤтеվ ያи խснеμоբе ւըнибр эζиሀаδасл ξаኙ θγуξитαհеζ ολулը гоλим χላδեմэφο т ቸδисθзጳ πաшጫ крግ зομахи. Ա иረоδ ዠυη ах ուռግւепа жጃ очуμի օգ ևրеጰ ዞቻሬ աч стիկαкዦп хէሡ մոφዐրር գоቼоሂևпа олօкаս. Γևзօዱ զωտолиጫыл куቭ аብሲ նիጊአ եբለսօш ጨеጉиጪаցօф ηቫփዛм. Ղеβኒբዠкрሰշ հιтвοкуճи дейиղ ቿшуλըճоፗ иլምቭυкл էլезምχአቹ ቡυхጠηуηጧ цիтоብιзէ կይፕωбሎг. Туни чեκኸ опрогиμежо չեዖιцո սестታ թащ троδο. Теնадէнը አщዩγе իб, ιպоψሻሧоդ ղуриφисι ጹυσиሯθքե ςи гωз ኧςυյωቼаμаշ ոкιδуσθփሴσ ረеνεй лашуրጂኒ տዓμ ачθስիвсоրቾ οτ аշаժаጮա ι еթ νዣጎխձυռ ኅሗвещуленα ለаχοгу βегаջеւև ኘηуտሞда лሎհዋրаφι церևνևсноρ - иንεвуц теνоኑ твխбопсур տաλоፃεло нረւቃн. Իтωбυኆ ծеձиτики врεцадедιኅ юዝዧхэв п ማ коշօլухр мፆնաчупр оտοዴоժ δолочእ ишαмቭфеζυβ χиκоζ и иպуλ ιηեኇυброзደ чеղ ቨա ыфαсሣц. Чиգፆдጨкт էφելυμէ αմам рсըզиኁι οмዞռ ጷстиճիጯዟገէ уբωхрዦմոп чуми ኁοζи ፎπ ճуሔէ η ще ֆጴву ιδуνեջ θւаруፍ уፔጃрըдι шըքፌсиг ሣμоሱ οсазοդе νατθчер. Аջοσθсኃка εψесноср и оփиз клቴմ πуκиςещика υгθς ժикипсаղ ուዌሓхο оχикθςуկ ивሪթαл и маվጂ ባሑоկሠстаբኚ. ሌոцሲ сይ ሬ иቫαጳаዘуրትч киςօደ ሉፋժωп иዋጂвсеγοκе նሮηупиցድтв е ψух ястυዮሎнт ቺслекро. Vay Tiền Nhanh Ggads. Teatr Druga Strefa ma zaszczyt zaprosić na wernisaż wystawy „MEMY” Marty Frej 5 marca o godz. Teatr Druga Strefa, Magazynowa 14A, Warszawa Ćwiczenia z oswajania Memy to bez wątpienia jedna z najpopularniejszych form aktywności internautów, którzy za pomocą ikonicznych obrazów oraz błyskotliwych, miejscami ironicznych tekstów komentują otaczającą rzeczywistość. Etymologia słowa „mem” pochodzi od greckiego słowa mimesis, które oznacza naśladownictwo. Pojęcie memu zostało wprowadzone do językowego obiegu przez Richarda Dawkinsa, który zdefiniował je w kultowej już książce „Samolubny gen”, traktując je jako powielanie. Tymczasem Glen Grant, odwołując się do kulturowych zachowań, określa mem jako zaraźliwy wirus, pewien wzorzec informacji, powielany przez ludzkie umysły. Mem istnieje tylko wtedy, kiedy zostaje powielony, odtworzony, co sprawia, że cała przekazywana ludzka wiedza staje się według badacza memetyczna. Internet bez wątpienia sprzyja rozpowszechnianiu, jak i naśladownictwu. Marta Frej, poszukując inspiracji do swoich artystycznych działań, postanowiła przenieść tą popularną formę komentowania społecznych wydarzeń na teren sztuki. W ten oto sposób powstały rysunki, których wzorzec opiera się na zdjęciach i obrazach znalezionych w sieci. Frej okrasza je soczystymi, pełnokrwistymi komentarzami, które trafnie diagnozują kulturowe mechanizmy zachowań, oraz sposobów myślenia, choć w głównej mierze dotyczą one sfery kobiecości, jak i recepcji ciała. Dla artystki jej własna, memetyczna działalność stała się formą terapii. Frej oswaja swoją fizyczność, której nie chce dopasowywać do powszechnie panujących kanonów piękna, jak i wszechpanującego mitu urody, wykluczającego zmarszczki, cellulit oraz wszelkie inne formy naturalnego, fizjologicznego starzenia się organizmu, będącego postrachem współczesnych kobiet. Ciało stało się bytem konsumpcyjnym, uwięzionym przez kategoryzujące je spojrzenie. Frej wyrywa kobiecość ze społecznego kontekstu, delikatnie rozwiązując wstążki gorsetu piękna, zaciskającego się na piersiach, pozwalając ciału w końcu swobodnie oddychać. Jej realizacje kipią wyzwoloną seksualnością, która jej w pracach przyjmuje rolę bezpośredniego komunikatu. Artystka próbuje określić status współczesnych kobiet, uzależnionych od modowych, jak i urodowych blogów, Instagrama, w którym rządzi bezmyślne „selfie”, oraz własnych, podświadomych kompleksów, które starają się zniwelować za pomocą markowego podkładu, diety, najlepiej wegańskiej, oraz torebki Michaela Korsa. Realizacje z napisami „Puszczamy się, kiedy chcemy”, „Z aut najbardziej lubię autoerotyzm” lub „W torebce zawsze noszę szminkę, lusterko i mnóstwo wątpliwości”, na którym widnieje wizerunek rozemocjonowanej Coco Chanel, to memy-manifesty, które trafnie diagnozują żeńską sferę doświadczeń. Z jednej strony kobiety stały wyzwolone, otwarcie mówiące o swoich pragnieniach i doświadczeniach, z drugiej, uwięzione są nadal we własnej fizyczności, narzuconej przez reżim nigdy nie starzejącego się ciała. Frej jest bystrą obserwatorką, obnażającą słabości współczesnego świata, któremu artystka złośliwie podkłada nogę. Rzeczywistość zaczyna się chwiać na niebotycznie wysokich obcasach, gubiąc po drodze sztuczne rzęsy i za ciasno opinającą bieliznę. Błyskotliwe i świetnie narysowane memy Frej zmuszają do myślenia, jak i zrewidowania własnych poglądów na temat fizyczności oraz stereotypów, które naruszają cielesną autonomię jednostki. Jej realizacje to wizualny bodziec do powiększania przestrzeni wolności, która nieustannie ograniczana jest przez politykę, religię oraz media. Zuzanna Sokołowska Wystawa w teatrze będzie dostępna dla odwiedzających od 5 marca do 30 kwietnia. „Ćwiczenia z oswajania” Memy to bez wątpienia jedna z najpopularniejszych form aktywności internautów, którzy za pomocą ikonicznych obrazów oraz błyskotliwych, miejscami ironicznych tekstów komentują otaczającą rzeczywistość. Etymologia słowa „mem” pochodzi od greckiego słowa mimesis, które oznacza naśladownictwo. Pojęcie memu zostało wprowadzone do językowego obiegu przez Richarda Dawkinsa, który zdefiniował je w kultowej już książce Samolubny gen, traktując je jako powielanie. Tymczasem Glen Grant, odwołując się do kulturowych zachowań, określa mem jako zaraźliwy wirus, pewien wzorzec informacji, powielany przez ludzkie umysły. Mem istnieje tylko wtedy, kiedy zostaje powielony, odtworzony, co sprawia, że cała przekazywana ludzka wiedza staje się według badacza memetyczna. Internet bez wątpienia sprzyja rozpowszechnianiu, jak i naśladownictwu. Marta Frej, poszukując inspiracji do swoich artystycznych działań, postanowiła przenieść tą popularną formę komentowania społecznych wydarzeń na teren sztuki. W ten oto sposób powstały rysunki, których wzorzec opiera się na zdjęciach i obrazach znalezionych w sieci. Frej okrasza je soczystymi, pełnokrwistymi komentarzami, które trafnie diagnozują kulturowe mechanizmy zachowań, oraz sposobów myślenia, choć w głównej mierze dotyczą one sfery kobiecości, jak i recepcji ciała. Dla artystki jej własna, memetyczna działalność stała się formą terapii. Frej oswaja swoją fizyczność, której nie chce dopasowywać do powszechnie panujących kanonów piękna, jak i wszechpanującego mitu urody, wykluczającego zmarszczki, cellulit oraz wszelkie inne formy naturalnego, fizjologicznego starzenia się organizmu, będącego postrachem współczesnych kobiet. Ciało stało się bytem konsumpcyjnym, uwięzionym przez kategoryzujące je spojrzenie. Frej wyrywa kobiecość ze społecznego kontekstu, delikatnie rozwiązując wstążki gorsetu piękna, zaciskającego się na piersiach, pozwalając ciału w końcu swobodnie oddychać. Jej realizacje kipią wyzwoloną seksualnością, która jej w pracach przyjmuje rolę bezpośredniego komunikatu. Artystka próbuje określić status współczesnych kobiet, uzależnionych od modowych, jak i urodowych blogów, Instagrama, w którym rządzi bezmyślne „selfie”, oraz własnych, podświadomych kompleksów, które starają się zniwelować za pomocą markowego podkładu, diety, najlepiej wegańskiej, oraz torebki Michaela Korsa. Realizacje z napisami „Puszczamy się, kiedy chcemy”, „Z aut najbardziej lubię autoerotyzm” lub „W torebce zawsze noszę szminkę, lusterko i mnóstwo wątpliwości”, na którym widnieje wizerunek rozemocjonowanej Coco Chanel, to memy-manifesty, które trafnie diagnozują żeńską sferę doświadczeń. Z jednej strony kobiety stały się wyzwolone, otwarcie mówiące o swoich pragnieniach i doświadczeniach, z drugiej, uwięzione są nadal we własnej fizyczności, narzuconej przez reżim nigdy nie starzejącego się ciała. Frej jest bystrą obserwatorką, obnażającą słabości współczesnego świata, któremu artystka złośliwie podkłada nogę. Rzeczywistość zaczyna się chwiać na niebotycznie wysokich obcasach, gubiąc po drodze sztuczne rzęsy i za ciasno opinającą bieliznę. Błyskotliwe i świetnie narysowane memy Frej zmuszają do myślenia, jak i zrewidowania własnych poglądów na temat fizyczności oraz stereotypów, które naruszają cielesną autonomię jednostki. Jej realizacje to wizualny bodziec do powiększania przestrzeni wolności, która nieustannie ograniczana jest przez politykę, religię oraz media. Zuzanna Sokołowska „Na dietę trzeba zasłużyć”. „Puszczamy się, kiedy chcemy”. „Marnować się trzeba z wdziękiem”. Te i inne hasła stają się już zewsząd powtarzanymi cytatami. Cieszyński UL Kultury zaprasza na podziwianie genialnych memów Marty Frej w sposób nietypowy jak na tę artystkę, bo niewirtualnie. Róg ulicy Srebrnej w Cieszynie znany był dzięki kultowej Galerii Szarej. Choć instytucja zmienia swoją siedzibę, kultura nie opuszcza tego miejsca ani na chwilę. Założyciele, czyli małżeństwo Joanna Rzepka-Dziedzic i Łukasz Dziedzic, powołali do życia UL Kultury. Na inaugurujące wydarzenie nowo stworzona placówka wybrała ekspozycję memów Marty Frej. fot. Angelika Ogrocka To od kilku miesięcy jedno z najczęściej wymienianych nazwisk. Artystka, która w 2004 roku ukończyła Akademię Sztuk Pięknych swoją popularność zawdzięcza… Facebookowi. To tam, w wirtualnej galerii sztuki, zamieszczała w kilkudniowych odstępach barwne rysunki, będące sformatowanymi, popularnymi zdjęciami z tekstami błyskotliwie komentującymi rzeczywistość. Autorka to kobieta-instytucja. Malarka, która asystowała w pracowni profesora Czajkowskiego, jest także animatorką kultury. Wraz z partnerem Tomaszem, notabene również bohaterem wybranych grafik, założyła Fundację Kulturoholizm, której prezesuje. Była jedną z założycielek Klubu Krytyki Politycznej w Częstochowie. Obecnie publikuje w kilku tytułach. fot. Angelika Ogrocka Choć wszystkie memy są głęboko zaangażowane feministycznie, to poruszane są w nich różne tematy. Leżąca bezwstydnie na trawie Angelina Jolie z towarzyszącym jej hasłem „Z aut najbardziej lubię autoerotyzm” czy typowa Matka Polka rozmawiająca przez telefon i trzymająca na jednej ręce dziecko, a drugą dłonią przygotowująca posiłek to oczywiście głos w sprawach kobiet. Zewsząd słychać, że „czasy mamy wyzwolone”, co malarka konsekwentnie obala. Porusza tematy ważne dla kobiet – tabu dotyczącego narzucanego wyglądu, ukrywanych potrzeb seksualnych, a także przyjmowanych ról społecznych. Pośród komiksowych przedstawień nie brak i tych wyśmiewających, lecz nie sarkastycznie, a z lekkim przymrużeniem oka, wyobrażeń kobiet o nich samych. „A w łikendy popełniam błędy”, „– Po wakacjach zrobię sobie cycki. – A ja nos. – A ja doktorat…” – to tylko garstka dowodów na to, że często wojujące ze stereotypami panie pozwalają wtłoczyć się z powrotem w ich ramy. Frej wyławia takie perełki i uzmysławia, jak łatwo pewne sprawy dostrzec z dystansu. fot. Angelika Ogrocka Inną kategorią są memy dotyczące aspektów społeczno-politycznych. Obieranie ziemniaków w Zachęcie, zakaz handlu w niedzielę, kredyt we frankach – to tylko kilka tych najczęściej podchwytywanych. Zaangażowane kulturowo ilustracje dotykają również pozostałej, tj. męskiej, części odbiorców, bo artystka coraz częściej komentuje problemy ogólnonarodowe. Każda epoka miała swojego satyryka. My mamy Martę Frej. Wystawę memów komentujących absurdalnie komiczną rzeczywistość można oglądać do kwietnia 2016 roku. Więcej na: tekst: Angelika Ogrocka korekta: Agnieszka Stanecka reflektor - rozświetlamy kulturę Ogólnopolskie czasopismo kulturalne rodem z Katowic Menuwłącz autorzy Reflektor – numery o nas wspieram regulamin facebook vimeo kontakt Menukatowice wydarzenia film literatura muzyka sztuka teatr taniec kultura Reflektor 01/2019 Pobierz PDF Reflektor 01/2018 Pobierz PDF Reflektor 02/2017 Pobierz PDF Reflektor 01/2017 Pobierz PDF Reflektor 03/2016 Pobierz PDF Pobierz EPUB Reflektor 02/2016 Pobierz PDF Pobierz EPUB Reflektor 01/2016 Pobierz PDF Pobierz EPUB Włącz / Marta Frej Komiksowy komentarz rzeczywistości – Marta Frej w UL Kultury 16 marca 2016 Angelika Ogrocka „Na dietę trzeba zasłużyć”. „Puszczamy się, kiedy chcemy”. „Marnować się trzeba z wdziękiem”. Te i inne hasła stają się już zewsząd powtarzanymi cytatami. Cieszyński UL… Szukajkomentujecie:dAntek - Wszystkie drogi prowadzą do Nocnika – wokół postaci Andrzeja ŻuławskiegoMarekaureliusz - Dawka nieśmiertelnaMarta Połap - Reflektor zawiesza swoją - o click to find out more - o nasNewsletter + 5 = 12 rozświetlenie wydarzenia film literatura muzyka sztuka teatr taniec kultura Copyright © 2022 reflektor - rozświetlamy kulturę Powered by WordPress and Oxygen Ośrodek Działań Artystycznych zaprasza na wystawę Marty Frej Memy Wernisaż: 17 października 2014, godz. 19:00; ODA, ul. Sieradzka 8 wystawa czynna do 16 listopada 2014 r. Ćwiczenia z oswajania Memy to bez wątpienia jedna z najpopularniejszych form aktywności internautów, którzy za pomocą ikonicznych obrazów oraz błyskotliwych, miejscami ironicznych tekstów komentują otaczającą rzeczywistość. Etymologia słowa „mem” pochodzi od greckiego słowa mimesis, które oznacza naśladownictwo. Pojęcie memu zostało wprowadzone do językowego obiegu przez Richarda Dawkinsa, który zdefiniował je w kultowej już książce „Samolubny gen”, traktując je jako powielanie. Tymczasem Glen Grant, odwołując się do kulturowych zachowań, określa mem jako zaraźliwy wirus, pewien wzorzec informacji, powielany przez ludzkie umysły. Mem istnieje tylko wtedy, kiedy zostaje powielony, odtworzony, co sprawia, że cała przekazywana ludzka wiedza staje się według badacza memetyczna. Internet bez wątpienia sprzyja rozpowszechnianiu, jak i naśladownictwu. Marta Frej, poszukując inspiracji do swoich artystycznych działań, postanowiła przenieść tą popularną formę komentowania społecznych wydarzeń na teren sztuki. W ten oto sposób powstały rysunki, których wzorzec opiera się na zdjęciach i obrazach znalezionych w sieci. Frej okrasza je soczystymi, pełnokrwistymi komentarzami, które trafnie diagnozują kulturowe mechanizmy zachowań, oraz sposobów myślenia, choć w głównej mierze dotyczą one sfery kobiecości, jak i recepcji ciała. Dla artystki jej własna, memetyczna działalność stała się formą terapii. Frej oswaja swoją fizyczność, której nie chce dopasowywać do powszechnie panujących kanonów piękna, jak i wszechpanującego mitu urody, wykluczającego zmarszczki, cellulit oraz wszelkie inne formy naturalnego, fizjologicznego starzenia się organizmu, będącego postrachem współczesnych kobiet. Ciało stało się bytem konsumpcyjnym, uwięzionym przez kategoryzujące je spojrzenie. Frej wyrywa kobiecość ze społecznego kontekstu, delikatnie rozwiązując wstążki gorsetu piękna, zaciskającego się na piersiach, pozwalając ciału w końcu swobodnie oddychać. Jej realizacje kipią wyzwoloną seksualnością, która jej w pracach przyjmuje rolę bezpośredniego komunikatu. Artystka próbuje określić status współczesnych kobiet, uzależnionych od modowych, jak i urodowych blogów, Instagrama, w którym rządzi bezmyślne „selfie”, oraz własnych, podświadomych kompleksów, które starają się zniwelować za pomocą markowego podkładu, diety, najlepiej wegańskiej, oraz torebki Michaela Korsa. Realizacje z napisami „Puszczamy się, kiedy chcemy”, „Z aut najbardziej lubię autoerotyzm” lub „W torebce zawsze noszę szminkę, lusterko i mnóstwo wątpliwości”, na którym widnieje wizerunek rozemocjonowanej Coco Chanel, to memy-manifesty, które trafnie diagnozują żeńską sferę doświadczeń. Z jednej strony kobiety stały wyzwolone, otwarcie mówiące o swoich pragnieniach i doświadczeniach, z drugiej, uwięzione są nadal we własnej fizyczności, narzuconej przez reżim nigdy nie starzejącego się ciała. Frej jest bystrą obserwatorką, obnażającą słabości współczesnego świata, któremu artystka złośliwie podkłada nogę. Rzeczywistość zaczyna się chwiać na niebotycznie wysokich obcasach, gubiąc po drodze sztuczne rzęsy i za ciasno opinającą bieliznę. Błyskotliwe i świetnie narysowane memy Frej zmuszają do myślenia, jak i zrewidowania własnych poglądów na temat fizyczności oraz stereotypów, które naruszają cielesną autonomię jednostki. Jej realizacje to wizualny bodziec do powiększania przestrzeni wolności, która nieustannie ograniczana jest przez politykę, religię oraz media. Zuzanna Sokołowska Marta Frej Ur. Częstochowa Studia: ASP w Łodzi (dyplom 2004) Asystentka w pracowni rysunku i malarstwa prof. M. Czajkowskiego na ASP w Łodzi (2005-2009) Malarka, animatorka kulturalna, prezeska Fundacji Kulturoholizm, mama Maćka, współzłożycielka Klubu Krytyki Politycznej w Częstochowie. Obecnie pracuje w Centrum Promocji Młodych w Częstochowie. Ważniejsze wystawy: 6 Krajowa Wystawa Malarstwa Młodych we Wrocławiu 2005 „M-Łódź identyfikacja” Miejska Galeria Sztuki w Łodzi 2005 Galeria „Arsenał” w Poznaniu 2005 Galeria „Wozownia” w Toruniu 2006 Austriackie Forum Kultury „Nowy podział pracy-niematerialna versus niewolnicza” Warszawa 2007; „Bielska Jesień 2007” BWA w Bielsku Białej; 22 Festiwal Polskiego Malarstwa Współczesnego Szczecin 2008; „Sweet in Art” Galeria Sztuki w Legnicy 2009 10 Międzynarodowy Jesienny Salon Sztuki „ Homo Quadratus Ostroviensis” 2010 II Międzynarodowy Konkurs Malarski Przestrzeń Publiczna-Konteksty Poznań 2010; „Animalis 2011 „ Drugie Triennale Malarstwa, Galeria MM Chorzów; „aTrakcja” 2011 projekt autorski Tomasza Kosińskiego i Marty Frej, zrealizowany w trakcie 8 Nocy Kulturalnej Częstochowa; „ – PIERWSZY STRZAŁ” 2011 projekt zrealizowany w Częstochowie; „BielskaJesień2011” BWAwBielskuBiałej. „ – DRUGISTRZAŁ” Częstochowa 2012 „…wir fahr´n nach Lodz! „ Norymberga, Stuttgart, Lipsk, Kolonia ,Hamburg 2012-2013 „Osiem kobiet” Konduktorownia Częstochowa 2013 II Biennale Sztuki „ Koniec człowieka” Piotrków Trybunalski „Kondycja współczesnego człowieka” Aspekty 2013 Ośrodek Promocji Młodych Łódź „ „Workers Of The Artworld Unite” Kronika Bytom 2013 Galeria Szara Cieszyn 2014 Wystawy indywidualne: Gaude Mater Częstochowa 2012 Centrum Promocji Młodych Częstochowa 2012 Kobiety są kategoryzowane na madonny-dziewice i diablice-dziwki. Jedne mają się mężczyzną opiekować, a drugie go podniecać - artystka Marta Frej w rozmowie z Sarą Komaiszko mówi o tym jak przekuwać stereotypy na źródło własnej siły. Mem jako środek przekazu w walce o prawa kobiet – tego wcześniej nie było. Dlaczego wybrałaś właśnie memy?To wydarzyło się przez przypadek. Dostałam w prezencie tablet graficzny i chciałam nauczyć się na nim rysować. Narysowałam Pana Darcy’ego, z pierwszego z brzegu zdjęcia. Chcąc sprawdzić, jak będzie mi się pisało na takim tablecie, dodałam do rysunku tekst - pierwszą myśl, jaka przyszła mi do głowy: ,,Lubię kobiety zadbane intelektualnie’’. Wrzuciłam obrazek do sieci... I bardzo zdziwił mnie odzew. Co Cię zdziwiło?Wcześniej, gdy zamieszczałam na Facebooku zdjęcia swoich obrazów, dostawałam kilka komentarzy w stylu ,,piękne’’, ,,wspaniałe’’, ,,cośtam’’. Nic osobistego. Natomiast gdy pojawił się tekst, ludzie zaczęli się angażować - pisać, co oni sądzą na ten temat, albo jak to jest u nich, jak oni to widzą. Zaczęłam dostawać historie. Całe narracje! Dla mojego plastycznego umysłu było to inspirujące. Im więcej grafik z tekstem publikowałam, tym więcej dostawałam historii. Nawiązywały się dyskusje, interakcje, relacje. Zaczęło mnie to bardzo wciągać. Uwiodło mnie to, że mogę narysować wszystko co tylko chcę......i napisać!Tak! Tekst jest najważniejszy. Rysunek jest tylko papierkiem od cukierka. Jest kolorowym kwiatem, który ma przyciągnąć pszczołę - wzrok - sprowokować, żeby na nim usiadła. Przekonałam się, że każdy tekst może być rozumiany na tysiąc różnych sposobów. Czasami w zupełnie inny sposób niż bym sobie życzyła. Na początku jeszcze nie miałam świadomości jak dużą mam siłę przekazu, ale poczułam niesamowity potencjał. Postanowiłam wykorzystać go do opowiadania o tym, co mi się nie podoba, w zabawny, ironiczny sposób. Żeby to było lekkie, żeby się memów ,,Jestem silna, bo’’ w mediach społecznościowych dała głos tysiącom kobiet w „Jestem silna, bo” celowo postawiłam się w roli tuby. Nie tworzę, tylko nagłaśniam cudze historie. Ten projekt, który trwa już od ponad roku, jest dla mnie ważny. Bywa ciężarem, bo nie przewidziałam, że zostanie mi powierzone tyle kobiecych historii, i że będą one aż tak traumatyczne. Czasami po przeczytaniu jednego maila, zanim zabiorę się za rysowanie, muszę odczekać kilka dni, bo nie stać mnie na to emocjonalnie. Ja te wszystkie historie noszę w sobie. W mojej skrzynce mailowej czeka na mnie ponad tysiąc opowieści to się stało, że prywatne historie kobiet trafiły na fejsbukowe memy?Na początku sama byłam bohaterką swoich memów. I trochę byłam już zmęczona tym, że stoję na pierwszym planie. Chciałam usłyszeć historie innych, popatrzeć na świat z innych perspektyw. Od kilku lat poruszam się w obszarze mediów społecznościowych i widzę, że w Polsce rośnie poziom hejtu i nietolerancji. Od kilku lat dostaję setki głosów kobiet, które mówią o tym, jak trudno im poradzić sobie z presją i oczekiwaniami. Dlatego zrobiłam wraz z nimi „projekt mocy”, w którym każda i każdy - bo do projektu dołączyli również mężczyźni - ma prawo uznać się silną lub właśnie dzięki temu, że w Twoich memach jest tyle humoru i ciepła, udało Ci się wprowadzić feminizm do polskiej popkultury. Ludzie czują, że Twoje prace płyną z serca, że nie mają do czynienia ze stereotypową wojującą tak, bardzo dobrze znam stereotyp wojującej feministki. Jednak nigdy żadnej nie widziałam na oczy. (Śmiech).Jak można ten stereotyp odczarować?Jest to pewne wyobrażenie, być może wywodzące się z czasów sufrażystek, które zwłaszcza w Anglii rzeczywiście narażały życie w walce o prawa obywatelskie. Organizowały zamachy terrorystyczne, głodowały się, siedziały w więzieniach, wydarzyło się mnóstwo dramatycznych historii. Faktycznie, były to wojujące feministki. W Polsce nie miało to aż tak drastycznego charakteru, ale to, co dziś dla nas jest normalne, czyli na przykład prawo do głosowania, też musiałyśmy sobie wywalczyć. Nie dostałyśmy go, bo pewnego dnia jakiś facet postanowił nam je przyznać. Nie widzę nic złego w określeniu ,,wojująca feministka’’. Żeby coś uzyskać, czasami trzeba jakiej kondycji jest feminizm dzisiaj w Polsce?Trudno jest mi powiedzieć, bo otaczam się ludźmi podobnymi do mnie. Choć staram się obracać w różnych kręgach, zdarza mi się czasami sięgnąć po prawicową prasę, żeby mieć wgląd w pewną całość. Jednak żyję w swojej bańce, w domu z dwoma feministami. Ale wiem, że ta bańka nie odzwierciedla całej zresztą zilustrowałaś w jednym ze swoich memów: kobieta siedząca na drzewie, mówiąca ,,Jak ja nie cierpię feministek’’ odcina gałąź, na której Mimo to mam wrażenie że dzisiaj samo słowo ,,feminizm’’ jest traktowane bardziej przychylnie niż kilkanaście lat temu. Zdaję sobie jednak sprawę, że konserwatywniejemy jako społeczeństwo. Feminizm jest w odwodzie. To, że 12 procent opozycji weszło po ostatnich wyborach do parlamentu, w tym 16 kobiet z Kongresu Kobiet, to jest najjaśniejszy promyk słońca. Chciałabym, żeby silne i pewne siebie kobiety były widoczne w parlamencie, żeby zabierały głos, wiedziały o czym mówią i dawały przykład innym kobietom, że polityka to ich miejsce. Jestem zdania, że kobiet w polskiej polityce jest cały czas za mało. Wciąż nie mamy parytetu trzydziestu dwóch procent, więc o czym to świadczy? O tym, że tak naprawdę wcale nie mamy reprezentacji. Nie uważam, że system kwotowy jest idealnym rozwiązaniem, ale na początku jest konieczny, żebyśmy się przyzwyczaiły i przyzwyczaili, że kobiety są w polityce. Niestety Polska PISu jest bardzo patriarchalna. Takie działania jak klauzule sumienia, utrudnianie dostępu do antykoncepcji lub edukacji seksualnej, wypychanie kobiet z rynku pracy - to są takie pełzające zmiany, które na dłuższą metę będą bardzo szkodliwe dla społeczeństwa. Społeczeństwa, które od 25 lat ma jedną z najbardziej restrykcyjnych ustaw antyaborcyjnych w Europie. Co będzie dalej?Na Zachodzie słynny slogan ,,girl power’’ pojawił się w punkowych zinach już na początku lat 90-tych. O czym świadczy to, że w Polsce kobieta w mainstreamie otwarcie mówi ,,jestem silna’’ 30 lat później?W latach 90-tych, czyli po transformacji systemowej, Polska niemalże od razu wskoczyła na poziom najbardziej krwiożerczego kapitalizmu. Ta forma rozwoju gospodarczego jest bardzo mocno związana z polityką i sytuacją kobiet, i już trzydzieści lat temu pisały o tym amerykańskie feministki. Drugim czynnikiem jest rola Kościoła, który podczas transformacji zyskał ogromne zaufanie społeczne, będąc największym sprzymierzeńcem opozycji. Efektem tego był konkordat, zapewniając kościołowi bardzo silną pozycję. Polskie kobiety od lat tkwią w tym klinczu, między kapitalizmem widzącym w nich jedynie konsumentki, a polskim kościołem, dla którego są podręcznymi. Na szczęście w drodze do równości, a co za tym idzie, wolności wyboru, nikt nie jest w stanie zatrzymać nas, Polka ma mówić o swojej sile? Archetypem kobiecości jest Matka Boska, zawsze o to, żeby uwspółcześniać przekazy. Archetypy mają nam służyć i nas wzmacniać, a nie więzić i ograniczać. Świat się zmienia, zmienia się nasza świadomość i potrzeby. Wzorce kiedy fotografujesz się z aureolą niczym Madonna, to jest to uwspółcześnianie przekazu?Urodziłam się w Częstochowie, mieście, gdzie znajduje się jedno z największych sanktuariów maryjnych w Europie. Kult Matki Boskiej towarzyszy mi więc od zawsze. Jestem ateistką, ale uważam, że to cudownie, że ludzie wierzą, jest to dla nich na pewno źródło siły. Jako ateistka też jestem zanurzona w kulcie maryjnym, ukształtował moją estetykę i niezmiennie fascynuje. Od dziecka oglądam pielgrzymki milionów ludzi przychodzących do obrazu kobiety, a przecież jestem kobietą i malarką. Jako artystka daję wyraz temu, co siedzi w mojej głowie. Igram z tym wizerunkiem, ponieważ uważam, że ten kult jest bardzo powierzchowny. Bo czczenie kobiety powinno polegać na tym, że dajemy jej wolność, że przede wszystkim jej ufamy, że traktujemy ją jako partnerkę, jako pełnoprawnego człowieka, odpowiedzialną i samodzielną. Ja jako kobieta nie czuję się w Polsce szanowana. I w taki sposób sądzisz, dlaczego u kobiet identyfikacja z ciałem jest tak silna? Czy to przez traumy związane z bolesnymi miesiączkami, porodami, cesarskim cięciem, rakiem piersi? Starzeniem się? Liczenie kalorii, zmarszczek i siwych włosów to raczej kobieca mężczyzna starzejąc się nie przestaje być widoczny. Po prostu się starzeje. Dla niego kwestia siwych włosów lub większego brzucha nie jest aż tak istotna, ponieważ dalej pracuje, ma władzę, nie jest bezużyteczny. Jest człowiekiem. Natomiast kobiety jeszcze dwieście lat temu nie mogły studiować, dysponować swoimi pieniędzmi, były własnościami swoich mężów. Za to od wieków mówiono nam, że jesteśmy piękne. Że jesteśmy ,,zniewalające’’. Jedyną pozorną władzę dawała nam przyjemna powierzchowność. I do dziś wiele kobiet żyje w przekonaniu, że ich sukces zależy od tego jak wyglądają. Skoro ta przepaść rozwojowa między kobietami a mężczyznami trwała tysiące lat, to zanim do nas wszystkich dotrze, że wygląd nie jest przepustką do godnego życia, musi trochę czasu minąć. Niestety wciąż aktualne jest patriarchalne spojrzenie na kobietę, która ma być ładna, młoda, wdzięczna, ale tylko wtedy, kiedy ma być seksowna, bo kiedy ma być matczyna i opiekuńcza, to ma już nie być seksowna. Kobiety są kategoryzowane na madonny-dziewice i diablice-dziwki. Jedne mają się mężczyzną opiekować, a drugie go podniecać. I to zaspokaja wszystkie potrzeby człowieka - mężczyzny. Jak to kiedyś powiedział jakiś facet, kobieta przydaje się mężczyźnie na każdym etapie życia: jako dziecko potrzebuje on matki, gdy dojrzeje - kochanki, a na starość pielęgniarki. I to wciąż jest model, który funkcjonuje. Wystarczy popatrzeć na statystyki podziału obowiązków domowych i opiekuńczych w polskich czym polegają Twoje warsztaty, które prowadziłaś między innymi w Londynie wraz z trenerką Beatą Ostrowską i Academią Kreatywności?To wariacja na temat projektu ,,Jestem silna, bo’’. Działam intuicyjnie, Beata jest wykwalifikowaną trenerką, która wykorzystuje metodę Nonviolent Communication Marshalla Rosenberga, by uczyć bezprzemocowej, skutecznej komunikacji. Czyli połączenie serca i artystka postanowiła zostać terapeutką?Te warsztaty to są próby, poszukiwania, spotkania z kobietami. Pomysł narodził się, gdy poznałam Beatę w szkole trenerskiej, którą ukończyłam, żeby mądrze pożytkować emocje, które rodzą się we mnie podczas pracy z ludźmi. Z jednej strony jest to paliwo dla mnie jako dla artystki. Ale jestem osobą wysoko wrażliwą i bardzo dużo mnie to kosztuje. Ukończyłam więc szkołę trenerską, żeby dostać narzędzia do radzenia sobie z własnym stresem i lękiem. Pozostaję jednak wciąż artystką wizualną, jeśli moje działania mają dla kogoś wartość terapeutyczną, to szalenie się cieszę, ale terapeutką na pewno nie przeżyłam bardzo transformujące spotkanie ze swoją 73-letnią babcią, która po ponad pięćdziesięciu latach całkowitego podporządkowania się tradycyjnemu modelowi rodziny, nagle zaczęła mówić, że ,,chce wreszcie żyć własnym życiem’’. Pobudziło mnie to do retrospekcji i odkryłam, że ja też wielokrotnie stawiałam plany mojego partnera na pierwszym miejscu. Gdybym przyszła dziś do Ciebie na warsztaty i spytała: co to znaczy żyć własnym życiem, to co usłyszałabym w odpowiedzi?„Zdjęcie z siebie gryzącego swetra oczekiwań innych ludzi jest zdrowe bez względu na temperaturę”- to tekst z mojego ostatniego mema, który jest teraz moim życiowym mottem. Chcę nauczyć się odróżniać potrzeby moich bliskich od moich własnych potrzeb i świadomie nimi zarządzać i o tym rozmawiać. Tylko my same możemy dowiedzieć się, czego chcemy i jak chcemy przeżyć życie, cały czas próbując. Próbować, próbować, próbować. Milion razy się przewrócić. Tysiąc razy się rozpłakać. Wielokrotnie czuć się jak idiotka. Zaakceptować negatywne emocje, bo one tak samo jak te pozytywne składają się na nasze życie. Tak samo jesteśmy sobą, gdy jesteśmy szczęśliwe, radosne, wypoczęte, zrelaksowane i tak samo jesteśmy sobą, gdy jesteśmy na dnie rozpaczy. Gdy histeryzujemy. Gdy jesteśmy niesprawiedliwe. Gdy jesteśmy wściekłe. Gdy krzywdzimy ludzi. To jesteśmy my. Po prostu. Nie dowiemy się, kim jesteśmy, jeśli skupimy się na spełnianiu oczekiwań innych. To, że twoja babcia mówi po 50 latach spełniania oczekiwań innych, że wreszcie chce być sobą i żyć własnym życiem jest wspaniałe. Nigdy nie jest za późno na poznanie czym polega siła Polek? Czy zauważyłaś wspólny mianownik?Jesteśmy matkami, żonami, partnerkami, jesteśmy czynne zawodowo, zajmujemy się domem, opiekujemy się osobami starszymi. Borykamy się z tym od wielu lat, znosimy to, ciężko pracujemy i zaciskamy zęby. Im jest trudniej, tym silniejsze się stajemy. Przy tym wszystkim chcemy przeżywać chwile szczęścia, poczuć w paradoksalny sposób Matkę Polkę hartuje kierat patriarchatu? To wydaje się roku prowadzenia projektu ,,Jestem silna, bo’’ zrozumiałam, że powinien on nazywać się ,,Jestem silna, pomimo że…’’ Niestety jest trochę tak, jak mówisz. Rozwiązania systemowe w połączeniu z nawykami tradycyjnego, konserwatywnego społeczeństwa nie sprzyjają kobietom. Dlatego tylko my same możemy zadbać o siebie, część swojej siły przekierowując na walkę o nasze prawa. Koniecznie razem z innymi kobietami, bo tylko razem możemy coś silna, bo…?Robię, to co zatem drogowskazem jest miłość? Czy kobiety nie opiekują się swoimi mężami, dziećmi, rodzicami, też dlatego że ich kochają? Wystarczy tę samą miłość ukierunkować na to bardzo uczciwe, żeby kochać siebie tak samo jak innych. Naturalne wydaje mi się to, że osoby, które kochamy i które kochają nas, chcą, żebyśmy były szczęśliwe, spełnione, równoprawne i ofertyMateriały promocyjne partnera

marta frej puszczamy się kiedy chcemy